De loempia aan de frituur: van Chinese rol tot nachtsnack

Er is geen enkele snack aan de toog met een langere reis achter de rug dan de loempia. Van de Chinese kust, via Indonesië en een Nederlandse tussenstop, naar een warmhoudvitrine in Ninove. En daar ligt hij dan, tussen de frikandel en de mexicano, alsof hij er altijd al gelegen heeft.

Foto: Hiroooooo via Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0.

Waar komt het woord vandaan?

Van lunpia uit het Hokkien, een Zuid-Chinese taal: letterlijk zoiets als “zachte pannenkoek”. Chinese handelaren en migranten brachten het gerecht naar Zuidoost-Azië, waar het in Indonesië en de Filipijnen een eigen leven ging leiden als lumpia.

De weg naar de Lage Landen liep vervolgens via de Indonesisch-Chinese keuken. Toen na de Indonesische onafhankelijkheid de eerste Chinees-Indische restaurants hier opengingen, stond de loempia op de kaart. Van daaruit was het een kleine stap naar de frituur, die per definitie geïnteresseerd is in alles wat je kan frituren en met één hand kan opeten.

De frituurloempia is een eigen soort

Wat in het frietkot ligt, lijkt maar in de verte op wat een Chinese kok maakt. De frituurloempia is groot, stevig, industrieel gemaakt en gevuld met een mengsel van kool, wortel, taugé en meestal wat kip of varkensvlees. Het deeg is dikker dan het flinterdunne vel van een restaurantloempia, want het moet een uur in een warmhoudvitrine overleven zonder in te zakken.

Dat klinkt als kritiek, maar het is techniek. Een dun vel wordt taai zodra het afkoelt. De dikke frituurvariant blijft langer krokant, en dat is precies wat een snack nodig heeft die om kwart voor drie ‘s nachts wordt besteld.

Welke saus?

Zoete chilisaus is de standaard, en dat is geen toeval: de vulling is mild en een beetje zoet, dus je hebt zuur en pit nodig om het interessant te houden. Sommige frituren serveren een dikkere “loempiasaus”, een zoetzure variant die dichter bij de restaurantversie ligt.

Wat je niet doet, is er mayonaise op. Dat mag, dit is een vrij land, maar de vulling is al zacht en romige saus maakt er één grote textuurloze hap van. Wie toch iets wits wil, neemt beter een klein bakje ernaast om in te dopen. De volledige rangschikking staat in ons overzicht van de frietsauzen.

Waarom bestelt niemand hem, behalve laat op de avond?

Omdat de loempia in het Belgische snackaanbod een rare positie heeft. Hij is geen vlees, dus hij past niet in de logica van “friet met iets van vlees”. Hij is niet echt vegetarisch, want er zit meestal kip in. En hij is groot genoeg om een maaltijd te zijn maar te licht om er een te worden.

Het gevolg: de loempia is de snack van de tweede bestelling. Je koos al iets, je bent nog niet klaar, en dan wijst er iemand naar de vitrine. Volgens onze snackstatistieken bestelt vier op de tien klanten twee snacks, en de loempia is een klassieke nummer twee.

Hoeveel calorieën?

Een frituurloempia van rond de 150 gram komt op ± 300 tot 400 kcal uit, afhankelijk van de vulling en hoe lang hij in het vet lag. Chilisaus voegt weinig vet toe maar wel suiker. Onder de snacks aan de toog is dit, vreemd genoeg, niet eens de zwaarste keuze.

Zin in een loempia met chili? Vind een frituur in jouw buurt.