Wat is een mexicano?
De mexicano is de snack die je bestelt als een frikandel je te braaf is: een platte, geribbelde snack van gekruid gemalen vlees met een pittige korst. Vurig van kleur, vuriger van smaak.
Foto: Freaky Fries via Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0.
Wat zit erin?
Gemalen kippen- en varkensvlees, stevig op smaak gebracht met paprika, chili en andere specerijen: vandaar de rode gloed en de warmte die pas na een paar seconden op gang komt.
De basis is dezelfde familie als die van de frikandel: een fijn gebonden vleesmassa die in vorm wordt gebracht, gegaard en dan gefrituurd. Het verschil zit in de kruiding en in de vorm.
Waarom is hij plat en geribbeld?
Dit is het onderdeel dat mensen voor decoratie aanzien, en het is het tegendeel.
Plat betekent sneller gaar. Een dikke ronde snack moet lang in het vet om de kern te bereiken, en tegen die tijd is de buitenkant te ver. Een platte snack heeft een korte weg naar het midden.
Geribbeld betekent meer korst. De groeven vergroten het oppervlak fors, en oppervlak is precies waar het krokante zit. Ze vangen bovendien saus op, wat bij een snack die om saus vraagt geen detail is.
Samen leveren die twee een snack op met een hoge verhouding korst tegenover kern. Dat is dezelfde logica die achter de frietsnit zit, alleen omgekeerd toegepast.
Komt de mexicano uit Mexico?
Nee, zelfs niet in de buurt. De mexicano is een snack uit de Lage Landen: de naam verwijst enkel naar het pittige imago van de Mexicaanse keuken. Een Mexicaan die aan een Vlaams frietkot een mexicano bestelt, ontdekt iets volledig nieuws. De omgekeerde culinaire uitwisseling, zeg maar.
Hij staat daarmee in een traditie: het snackraam zit vol namen die naar verre streken verwijzen zonder er iets mee te maken te hebben. De andalouse komt uit Londerzeel, de américaine is niet Amerikaans, en de brazil heeft Brazilië nooit gezien.
Hoe pikant is een mexicano echt?
Pittig, maar geen strafexpeditie: denk “warme gloed” eerder dan “melk nodig”. Het meeste van die warmte komt van paprika en milde chili, niet van de scherpe soorten waar mensen tranen van krijgen.
Wie het écht heet wil, bestelt er samuraisaus bij: dat is de klassieke combinatie voor liefhebbers van dubbel vuur. Wie twijfelt, neemt andalouse, die de scherpte zacht afdekt zonder ze weg te nemen.
Dezelfde bluf zit in de duivelspoot en de taco: drie snacks met een dreigende naam, allemaal uit een fabriek in de Lage Landen, allemaal milder dan ze beweren.
De mexicano als bouwsteen
Hij is intussen meer dan een losse snack. In de loaded-fries-familie is de mexicano vast materiaal:
- het Romboutje kiest voor mexicano waar het Julientje viandel gebruikt
- het Frietje Leopard stapelt hem samen met een frikandel tot een gelaagde constructie
Dat hij zich daarvoor leent, komt opnieuw door die platte vorm: hij ligt stabiel op een berg friet, waar een ronde snack afrolt.
Hoeveel calorieën heeft een mexicano?
Een mexicano weegt ± 100 g en zit rond de ± 300 kcal, zonder saus. Vergelijkbaar met een frikandel dus: je betaalt in scherpte, niet in calorieën. De volledige rekensom staat bij calorieën in friet.
Hoe je een goede herkent
De ribbels zijn scherp en droog. Zijn ze zacht en glimmend, dan lag hij in te koud vet of te lang in de vitrine.
Hij is niet ingedroogd aan de randen. Dat is het teken van een snack die de spits niet gehaald heeft.
Hij buigt niet slap door wanneer je hem oppakt. Een goede mexicano heeft genoeg korst om zichzelf te dragen.
Mexicano bestellen als een pro
De kenner vraagt “een mexicano speciaal”: met curryketchup, mayonaise en rauwe uitjes, net als bij de frikandel. De ui blust, de curry verzoet, de mexicano brandt rustig door. Balans.
Eerlijke kanttekening
“Pittig” is bij fabriekssnacks een marketingcategorie en geen meetwaarde. Er staat geen schaal op de verpakking, en het verschil tussen twee merken mexicano is groter dan het verschil tussen een milde mexicano en een goed gekruide curryworst.
Wie zeker wil zijn van vuur, zoekt het dus beter in de saus dan in de snack. Zie de frietsauzen.
Op zoek naar vuur? Vind een frituur in jouw buurt.