Bickysaus
De meeste frituursauzen zijn vrij te kiezen. Deze niet. Bickysaus hoort bij een burger die zonder haar gewoon een broodje gehakt is, en wie de verhouding verandert, hoort het meteen van de klant. Het is de enige saus aan de toog met een gebruiksaanwijzing.
Foto: Darkness6669 via Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0.
Het korte antwoord
Er zijn er twee, en ze doen elk iets anders.
- Bicky Dressing, de gele: een mosterdsaus met augurk, kurkuma en curry. Zoetzuur, mild, en de basis van de smaak.
- Bicky Hot, de rode: een tomaat-chilisaus met mosterd erin. Pittiger, dunner, en bedoeld als tegengewicht.
Ze horen samen op de burger, en het is precies die combinatie die de Bicky Burger smaakt zoals hij smaakt.
Wat zit erin
De receptuur is bedrijfseigen, maar de bouwstenen zijn duidelijk herkenbaar.
| Geel (Dressing) | Rood (Hot) | |
|---|---|---|
| Basis | mosterd en olie | tomatenconcentraat |
| Zuur | azijn, augurkennat | azijn |
| Kruiden | kurkuma, curry, uipoeder | chili, paprika, mosterdzaad |
| Stukjes | fijngesneden augurk | doorgaans glad |
| Karakter | zoetzuur en romig | scherp en fris |
De gele leunt daarmee dichter aan bij pickles dan bij mayonaise: mosterd en kurkuma doen het werk, niet eigeel. Dat verklaart ook waarom ze lichter aanvoelt dan haar dikte doet vermoeden.
Waarom drie lagen op één burger
Een klassieke Bicky is een stapeling waarin elk onderdeel iets doet wat de rest niet kan.
- Het broodje is zacht en zoetig, en dat vraagt om zuur.
- Het vleesje is gefrituurd en vet, en dat vraagt om scherpte.
- De augurk brengt zuur en beet.
- De krokante uitjes brengen textuur en een geroosterde smaak.
- De gele saus bindt alles en levert het zoetzuur.
- De rode saus zet er een prikkel bovenop, zodat het geheel niet vlak wordt.
Laat de rode weg en de burger wordt braaf. Laat de gele weg en hij valt uit elkaar in losse onderdelen. Dat is geen marketingpraat maar gewoon hoe de smaakopbouw in elkaar zit, dezelfde logica als bij het frietje speciaal.
Buiten de burger
De gele dressing is intussen aan haar eigen leven begonnen. Ze staat in veel frituren gewoon als sauskeuze op het bord, en ze werkt goed bij alles wat gepaneerd en zout is:
- Kipcorn en andere kipsnacks
- Frikandel, als vervanger van de klassieke speciaal
- Hamburger en quarterpounder, waar ze doet wat ze het best kan
- Een gewoon pak friet, al vinden veel mensen haar dan wat dominant
Bij een garnaalkroket heeft ze niets te zoeken. Daar blijft het tartaar.
Bickysaus versus de buren
| Saus | Verschil met de gele Bicky |
|---|---|
| Pickles | dezelfde mosterdfamilie, met veel meer groenten en beet |
| Hawaï | ook geel en zoetzuur, maar op mayonaise |
| Joppiesaus | geel en zoet, met curry en ui, romiger |
| Mosterd | het scherpe skelet zonder het zoet |
| Curryketchup | tomatenbasis, dus zuurder en frisser |
Het volledige gezelschap staat bij alle frietsauzen.
Waarom niemand ze namaakt
Er bestaan huismerken die in de buurt komen, en toch grijpen liefhebbers naar de echte. Dat komt maar deels van het recept. Het komt vooral doordat de saus onlosmakelijk aan één product vastzit: je proeft geen mosterdsaus, je proeft een Bicky.
Dat is een sterke positie en meteen ook een beperking. Waar de andalouse bij zowat alles past, blijft Bickysaus in de hoofden van de meeste mensen de saus van precies één burger. Wie ze eens bij iets anders probeert, ontdekt dat ze veel breder kan dan haar reputatie toelaat.
Zin gekregen? Speel saus-roulette of vind een frituur in de buurt op de frietkaart.